Kiedy Artur Andrus przepytuje Marię Czubaszek, musi być zabawnie. I jest. Ale nie tylko zabawnie – jest także mądrze.
Nie wiedziałem, że z panią Marią aż tyle mnie łączy. Okazało się, że oprócz upodobania do żartów słownych i sytuacyjnych (czego akurat byłem pewien) dotyczy to również takich kwestii jak stosunek do sensu życia, Woody’ego Allena, śmierci, palenia papierosów, seksu, kremacji czy autoironii. W alternatywnym życiu moglibyśmy zostać przyjaciółmi.
Książkę polecam przede wszystkim tym, którzy pamiętają osoby wymienione w poniższym cytacie.
AA: Wiem, że nie wierzysz, że tam, po drugiej stronie, coś istnieje. Ale załóżmy, że jest…
MC: Nie ma. Ale załóżmy, bo widzę, że ci zależy.
AA: To jak by wyglądało twoje niebo?
MC: Siedzę przy barze. Oczywiście palę, aniołki podają mi popielniczki. Obok dużo psów. Też przy barze. Dużo palących psów. Piją piwo wołowe. I sporo fajnych ludzi. Jacek Janczarski, Adaś Kreczmar, Jonasz Kofta, Jurek Dobrowolski. I tak sobie siedzimy przy barku i mówimy: „Po co to było się tak męczyć, jak tu jest tak fajnie?” (str. 267).
